लक्तराच जगण ...

नको देऊस देवा
असं लक्तराच जगण ...

एका तुकड्यासाठी
पोटाला चिमटे काढण
कोरड्या मातीला
घामान भिजवण .....

पोटच्या पोराला
भिकेला लावण
अन पोटासाठी
त्यांचाच वापर करणं....

जन्मली जर कधी मुलगी
तर आधीच तिचा गळा घोटण
नाहीतर तिलाच विकून
त्या पैशांवर संसार चालावण....

फाटक्या चोळीसाठी
आक्रोश करणं
अब्रूची लूट
डोळ्यादेखत पाहण ...

कधी दिलसच नाही
तिला समाधानच जगण
कस जमलं नाही तुला
अब्रू तिची वाचवण ....

नशिबातच आहे
असं आयुष्याच्या चादरीला
ठिगळानी जोडण
पुरे हे लाचारीच जगण
निदान आता तरी सुखाच येऊ दे मरण

नको , खरच नको रे देवा !!
हे असं लक्तराच जगण ....

कोमल ..........................२५/५/१०

भरकटलेल मन ...

भरकटलेल मन आज कुठेतरी शांत आहे

अजाणतेपणी केलेल्या चुका सुधारत आहे

टोचलेल्या शब्दांवर उपाय करत आहे

चिघळलेल्या जखमांवर औषध शोधत आहे

तुटलेल्या मनाला जोडण्याचा प्रयत्न करत आहे

भिजलेल्या नयनांना कोरड करत आहे

अस्वस्थ विचारांना आवरत आहे

मूक शब्दांना पाझर फोडत आहे

कोलमडलेल्या विश्वासाला सावरत आहे

हरवलेली वाट पुन्हा नव्याने शोधत आहे

कोमल ...............२५/५/१०

अर्थहीन ...

डोळे तर दिलेस ....
मग स्वप्नही द्यायची होतीस ना...

मन तर दिलेस .....
मग भावनाही द्यायच्या होत्यास ना ....

वाचा तर दिलीस ...
मग शब्दही द्यायचे होतेस ना ....

माणस तर दिलीस ...
मग त्यांना आपलेपणाही शिकवायचा होतास ना....

हृदय तर दिलेस ...
मग त्याला प्रेमात भिजायलाही शिकवायचं होतास ना ....

आठवणी तर दिल्यास ....
मग त्या विसरायलाही शिकवायचं होतास ना .....

आयुष्य तर दिलेस ....
मग त्या नुसत्याच जगण्याला अर्थही द्यायचा होतास ना...

हे देवा , आजपर्यंत मागण्या तर खूप केल्या ...
कधीतरी त्या पूर्णही करायच्या होत्यास ना ....

कोमल ......................२४/५/१०

देणार आहेस का मला ...

देणार आहेस का मला ...
माझे हरवलेले क्षण .....
माझे लोपलेले हास्य ....
माझे गोठलेले अश्रू ....
माझ्या गोड आठवणी ....
माझा जपलेला विश्वास....
माझी निखळ मैत्री ....
माझे निस्वार्थ प्रेम .....
माझे हरवलेले अस्तित्व ....
सांग ना, जमणार आहे का तुला
माझे सर्वस्व परत करायला ....

कोमल .................२२/५/१०

कधी तुझ्या....

कधी तुझ्या हसण्याने
आसमंत उजळते

कधी तुझ्या आसवांनी
मनही भिजते

कधी तुझ्या स्वरांनी
भानही हरपते

कधी तुझ्या स्पर्शांनी
ओढ वाढते

कधी तुझ्या विचारांनी
मनही नकळत गुंतते

सखे , कधी तुझ्या फक्त अस्तित्वाने
माझेही अस्तित्व जाणवते

कोमल ...............२१/५/१०

का उगाच अजूनही घुटमळत आहे ...

माझीया मनास समजावुनी पाहे
का उगाच तू घुटमळती अजुनी
का उगाच वाट पाहे ...

ठाऊक आहे तुजला का
अजून दुर्लक्ष करसी
तुला उगाच हे कसले भास होत आहे
का उगाच अजूनही घुटमळत आहे ...

उगाच शंका नानाविध
नसते विचार भरमसाठ
का मनाला असे कोंडत आहे
का उगाच अजूनही घुटमळत आहे ...

पाझर येऊ देत आज मनाला
भिजवून टाक शब्दात त्याला
का उगाच मनाला कोरडे करत आहे
का उगाच अजूनही घुटमळत आहे ...

जा जरा सामोरे तू त्याला
अडव आता इथेच मनाला
का तो वेड्यासारखा पळत आहे ...
का उगाच अजूनही घुटमळत आहे

कोमल .................१९/५/१०

मनास माझ्या........

मनास माझ्या कळेना का असे झाले
उगाच त्याला एकटे रहावेसे वाटले
गोंधळातही शांततेचे स्वर आले
आपलं बोलणारेहि आज अनोळखी वाटले
सगळेच चेहरे फक्त भासासारखेच जाणवले
आजूबाजूला फिरणाऱ्या देहांचेही अस्तित्व नाही उरले
आणि त्यात माझ्याच अस्तित्वाची जागा शोधत फिरले
क्षणभर एक सत्य पटले
उगाच कशाला कोणामध्ये हरवावे
एक दिवस जेव्हा तोही आपले अस्तित्वच नाकारेल
तेव्हा नंतर तुटण्यापेक्षा आजच स्वतःला सांभाळावे
म्हणून कदाचित माझ्या मनाला आज एकटे रहावेसे वाटले

कोमल .......................१९/५/१०