सांगू कशी तुला ....

मनातली तगमग सांगू कशी प्रिया ...
प्रीत हि खरी खुरी दाखवू कशी तुला .....

नयनातील आसव लपवू कशी प्रिया ....
हृदयाची स्पंदन ऐकवू कशी तुला ....

मौनाची भाषाही कधीतरी समजून घे प्रिया ...
अबोल प्रीत माझी कधी कळली नाही का तुला ....

दवासारखी माझी प्रीत क्षणिक नाही प्रिया ...
आयुष्यभराच्यासाथीच वचन आहे तुला ....

मिटलेल्या पापण्यांमध्ये तुझेच चित्र प्रिया ....
स्वप्नांमध्येही नित्य पाहते तुला....

पुरे हा आता रोजचा लपंडाव प्रिया ...
शब्दातल्या भावना अजून कळल्या नाहीत का तुला ....

सांग बरे आता कसे सावरू वेड्या मनाला प्रिया
मनातली तगमग आता सांगू कशी तुला ....

कोमल .............................१३/७/१०

मी पुन्हा भेटेन ....

मी पुन्हा भेटेन ....
त्याच जुन्या वळणावर
नव्या वाटा शोधताना

मी पुन्हा भेटेन ....
त्याच बेधुंद वाऱ्यासोबत
काळाशी स्पर्धा करताना

मी पुन्हा भेटेन ....
त्याच बेफान लाटांसोबत
आकाशाला गवसणी घालताना

मी पुन्हा भेटेन ....
त्याच हसणाऱ्या फुलांसोबत
आनंदाचे साम्राज्य पसरवताना

मी पुन्हा भेटेन ....
त्याच तळपणाऱ्या सूर्यासोबत
नव्याने तेजस्वी होताना

मी पुन्हा भेटेन ....
त्याच हळव्या आठवणींमधून
नकळत पावसासोबत बरसताना

कोमल................११/७/१०

जा तू अशीच.......

जा तू अशीच जा सामोरी
उभी का अशी पाठमोरी ....

घाबरू नकोस अशी अंधाराला
कर जवळ त्या प्रकाशाला ....

कर मोकळ आकाश सारे
वाहू देत तुझ्या शब्दांचे वारे ....

का बांधतेस तू भावनांना
वाहू देत कधीतरी आसवांना .....

दाटलेला अंधार हा दोन क्षणांचा
उजळूदे प्रकाश तुझ्या स्वाभिमानाचा ......

कोमल ....................१०/७/१०

आता पुन्हा जगावस वाटत नाही..

वाटेतला अंधार सरत नाही
आता चांदण्याही साथ देत नाही
मनातलं धुकं आता विरत नाही
आता पुन्हा जगावस वाटत नाही

उगाच जास्त बोलत नाही
मनातलं गुपित खोलत नाही
चेहऱ्यावर हसू आता दिसत नाही
आता पुन्हा जगावस वाटत नाही

उगाच सुखाची व्याख्या जुळवत नाही
दुःखालाही सोबत घेत नाही
विनाकारण आता प्रश्न पडत नाही
आता पुन्हा जगावस वाटत नाही

स्वप्न आता पूर्वीसारखी पडत नाही
चित्रही आता रंगत नाही
उगाच फुलांचा सुगंध शोधत नाही
आता पुन्हा जगावस वाटत नाही

कोमल .......................१०/७/१०

हल्ली कविताच सुचत नाही...

हरवलेले शब्द काही सापडत नाही
मनातल्या भावना काही उतरत नाही
हल्ली कविताच सुचत नाही...

आभाळ आता पूर्वी सारखं भरत नाही
मनातला पाऊस दाटत नाही
हल्ली कविताच सुचत नाही...

वाटेवरच धुकं हटत नाही
मनातलं मळभ सरत नाही
हल्ली कविताच सुचत नाही...

नभातला चंद्र आता हसत नाही
मनातलं चांदणहि आता पसरत नाही
हल्ली कविताच सुचत नाही...

तुझ्यातली मी आता दिसत नाही
माझ्यातला तू आता लपत नाही
हल्ली कविताच सुचत नाही...

मनातलं गुपित आता बोलत नाही
ओठांवर हसू आता आणत नाही
हल्ली कविताच सुचत नाही...

विचारांचे कोडे उलगडत नाही
नात्यांचा गुंता काही सुटत नाही
हल्ली कविताच सुचत नाही...

कोमल ..........................५/७/१०

हो कदाचित तोच असेल...

हो कदाचित तोच असेल..
उगाच मनाला स्पर्शून गेला
अंग अंग शहारून गेला
तो बेधुंद वारा .....हो कदाचित तोच असेल

जुन्या आठवणी भिजवून गेला
उगाच मनात दाटून गेला
तो वेडा पाऊस..... हो कदाचित तोच असेल

सावलीही नाहीशी करून गेला
भीतीला दाट करून गेला
तो गर्द अंधार ......हो कदाचित तोच असेल

नभात अचानक डोकावून गेला
अंधार सारा निवळून गेला
तो लाजरा चंद्र ......हो कदाचित तोच असेल

उगाच मनात दाटून गेला
नात्यांना अस गुंतवून गेला
तो तुझाच विचार ......हो कदाचित तोच असेल

कोमल .......................५/७/१०

खरंच का सुख विकत मिळते ?

खरंच का सुख विकत मिळते ?
मग मलाही एक आण्याच दयानं....

खरंच का ते मागून मिळते ?
मग थोड मूठभर मलाही दयानं....

खरंच का ते क्षणभर असत ?
मग माझे क्षण थोडे वाढवून दयानं ....

खरंच का ते वाटेत सांडत ?
मग माझी ओंजळ थोडी शिवून दयानं ....

खरंच का ते नशिबात लिहिलेलं असत ?
मग एकदा माझं नशिब बदलून दयानं ....

कोमल ..........................२/७/१०