नकळत सांजवेळी ...

नकळत सांजवेळी कुणीतरी येऊन जाते
मनाला माझ्या अस्वस्थ करून जाते ...

कुणीतरी ओळखीचे असावे.. उगाच वाटून जाते
मनात विचारांचे असंख्य वादळ घोंगावून जाते ...

मनाचे खेळच असावे असे उगाच वाटून जाते
कोणीतरी असल्याचे आभास जाणवून जाते ...

अस्पष्ट... धूसर... काहीस आठवून जाते
मनावरचे पडदे जेव्हा मी दूर सारून जाते

असेच सांजवेळी कुणीतरी येऊन जाते
नकळत आठवांचे आभाळ पुन्हा दाटून जाते ...

कोमल ...........................................................२७/२/११

एक क्षण ...

एक क्षण पुरेसा असतो ...
मनाशी संवाद साधण्यासाठी
कधी एक क्षण अपुरा पडतो ...
आपली बाजू मांडण्यासाठी

एक क्षण भरून येतो ...
मन मोकळ करण्यासाठी
कधी एक क्षण निशब्द होतो ...
मौनाचा अर्थ शोधण्यासाठी

एक क्षण पुरून उरतो ...
आपला आनंद वाटण्यासाठी
कधी एक क्षण कमी पडतो ...
आठवणीत दाटण्यासाठी

एक क्षण खोटा ठरतो ...
आपला विश्वास जपण्यासाठी
कधी एक क्षण अस्वस्थ करतो ...
आपलंच मन जाणण्यासाठी

कोमल ..................................२६/२/११

बांडगुळ...

मनावर वाढणार
विचारांनी गुरफटणार
आपल्याच रक्तावर पोसणार
काहीस अस्वथ करणार
स्वप्नांना नष्ट करणार
नशिबाला दोष देणार
समाजाच ओझ लादणार
एक बांडगुळ....
आपली वाढ खुंटवणार

कोमल ...........................२०/२/११

सगळेच नियम आहेत बदलले...

लोक सोयीनुसार आहेत वागू लागले
पैसा-जात पाहून प्रेमात पडू लागले
जो वेळ देईल तोच जोडीदार शोधू लागले
आजकाल सगळेच नियम आहेत बदलले

कामापुरते सारेच गोड बोलू लागले
जो तो आपल्या प्रेमाचे हिशेब मांडू लागले
मी दिले न तू लुबाडलेस हेच सांगू लागले
आजकाल सगळेच नियम आहेत बदलले

प्रेम माझेच होते खरे तिनेच मला फसवले
जाताना दारूच्या नशेत मला पार बुडवले
स्वतःच आपल्या प्रेमाचा अपमान करू लागले
आजकाल सगळेच नियम आहेत बदलले

कसे लोक नवीन पळवाटा शोधू लागले
नवीन कारणाने स्वतःचा बचाव करू लागले
तुझ माझ करत आयुष्य हरवू आहेत लागले
आजकाल सगळेच नियम आहेत बदलले

दोन घडीचा डाव मोडून नवीन वाटा शोधू लागले
गोड हळव्या प्रेमाचा नव्याने खेळ मांडू लागले
अन क्षणभर प्रेमासाठी valentine day साजरा करू लागले
आजकाल सगळेच नियम आहेत बदलले

खरचं !! लोक सोयीनुसार आहेत वागू लागले

कोमल .................................१०/२/११

तुझा दोष नाही...

गाणे कसे गाऊ गाण्यात सूर नाही
शब्द फितूर झाले मौनाला अर्थ नाही...

चांदण्यांची गर्दी झाली आभाळ रिक्त नाही
नयनात दाटला पाऊस आठवांना जागा नाही...

पुरे झाली माया माझी झोळी मोठी नाही
फाटक्या झोळीला माझ्या कुठे ठिगळच नाही...

ओंजळीत जपलेले क्षण धूसर झाले नाही
टाळते ते गंध वेडे उगाच लोभ बरा नाही...

जुन्या वळणांवर आताशा उगाच रेंगाळत नाही
नशीबच शापित माझे येथे तुझा दोष नाही...


कोमल ६/२/११

द्वंद्व ...

द्वंद्व ...
शब्दांचे शब्दांशी ...
मौनात कोंडलेल्या अस्वस्थ श्वासांशी ...

द्वंद्व ...
स्पंदनाचे स्पंदनानशी ...
हळुवार जपलेल्या नाजूक भावनांशी ...

द्वंद्व ...
आठवांचे आठवांशी ...
मिटलेल्या पापण्यातल्या ओलसरपणाशी ...

द्वंद्व ...
स्वप्नांचे स्वप्नांशी ...
काही निसटत्या हळव्या क्षणांशी ...

द्वंद्व ...
मनाचे मनाशी ...
मनात उठणाऱ्या भावनांच्या कल्लोळाशी ...

कोमल .............................९/१/११

असेच काहीसे होते...

अनोळखी गर्दीत जसे ओळखीचे भेटावे
गोंधळलेल्या चेहऱ्यावर नवे हास्य फुलावे
असेच काहीसे होते मनाचे ....

निरभ्र आभाळात अचानक मळभ दाटावे
मिटलेल्या पापण्यांनी काहीतरी लपवावे
असेच काहीसे होते आठवांचे ....

अबोल भावनांना कुणीतरी शब्दात गुंफावे
मौनाला कुणीतरी समजून घ्यावे
असेच काहीसे होते आसवांचे ....

मनातल्या वादळाला उगाच थोपवावे
उचंबळणार्या विचारांना जणू धरून ठेवावे
असेच काहीसे होते निरुत्तर प्रश्नांचे ....

एकांतात उगाच विचारात पडावे
हरवलेल्या गर्दीत स्वतःलाच शोधावे
असेच काहीसे होते नेहमीच माझे ....

कोमल ...................................५/१/११