कधी वाटे ....

कधी हळुवार कधी रुक्ष तू
कधी शांत कधी चंचल तू
कधी मिटलेल्या पानातील
एक नाजुकशी कळी तू ....

कधी रात्र कधी अंधार तू
कधी भास कधी आभास तू
कधी रिक्त आभाळातील
एक अंधुक चांदणे तू ....

कधी जवळ कधी दूर तू
कधी किनारा कधी सागर तू
कधी नकळत येणारी
हलकीशी झुळूक तू ....

कधी प्राजक्त कधी चाफा तू
कधी पानगळ कधी हिरवळ तू
कधी माझ्याच ओंजळीत
एक दडलेला मोती तू ...

कोमल ..................८/८/११

तो असाच येतो ...

तो असाच येतो ...
अन दाटून जातो ...
भरलेल्या पापण्यांना सामावून घेतो ...

तो असाच येतो ...
क्षणात बरसून जातो ...
मृदुगंध प्रीतीचा दरवळून जातो ...

तो असाच येतो ...
अन चिंब भिजवतो ...
कोरड्या मनाला सुखावून जातो ...

तो असाच येतो ...
अन वेडावून जातो ...
जुन्या आठवणींना उजळवून जातो ...

तोच तो पाऊस अन त्याच्या आठवणी ...

कोमल .............................२५/५/११

एक नात ..बिननावच

काही नाती क्षणांची... काही काळाची

काही नाती रक्ताची... काही बिनरक्ताची

काही मैत्रीची...काही प्रेमाची

काही मनांनी जोडलेली... काही नशिबाने बांधलेली

काही हवीहवीशी वाटणारी... काही नकोशी झालेली

असच असत एक नात ....एका वळणावर भेटलेलं

सहजच जुळलेलं ...मनाशी जोडलेलं

खूप जवळच वाटणार... तरीही दूर राहिलेलं

एक नात बिननावाच ...काळाच्या ओघात पुसट होणार

अन मनात कायम घर करून जाणार ...


कोमल ............................१८/५/११

ती अन ...

ती अन तिचा गंध
मज उगाच वेडावतो ...
कदाचित तिच्यापेक्षा जास्त

ती अन तिचा स्वर
मज उगाच खुणावतो ...
कदाचित ती नसताना जास्त

ती अन तिचा स्पर्श
मज उगाच सुखावतो ...
कदाचित तिच्या नकळत जास्त

ती अन तीच हसण
मज उगाच हसवतो ...
कदाचित तिला आठवून जास्त

ती अन फक्त तीच
मज उगाच भास होतो ...
कदाचित माझ्याही नकळत जास्त

कोमल .............................२४/४/११

ती ....

मौन तिचे कधी कळले नाही
शब्द सुद्धा कधी वळलेच नाही

स्वप्न तिचे कधी जाणलेच नाही
झेप सुद्धा कधी जाणवलीच नाही

आभाळ तीच कधी मोजलच नाही
वितभर सुद्धा कधी मापल नाही

अस्तित्व तिचे कधी शोधले नाही
सावली शिवाय कधी सापडलेच नाही

मन तिचे कधी जपले नाही
तिनेही कधी काही मागितलेच नाही

कोमल ........................................१७/३/११

मिठी ...

चांदण्यांच्या मिठीत चंद्र विसावतो
कधी आसमंत कधी अंधार लाजतो

फुलांच्या मिठीत सुगंध दरवळतो
कधी पान तर कधी काटा शहारून जातो

आईच्या मिठीत ओलावा असतो
कधी मायेचा कधी काळजीचा झरा पाझरतो

आठवांच्या मिठीत क्षण सामावतो
कधी आसवात तर कधी हास्यात सांडतो

गर्दीच्या मिठीत गांगरून जातो
कधी स्वतःपासून कधी लोकांपासून अलिप्त राहतो

आयुष्याच्या मिठीत सौख्य शोधतो
कधी समाधान तर कधी अस्तित्व हरवतो

कोमल .............................................६/३/११

सुख मानून पहावे...

कधी हसून तर कधी रडून पहावे
कधी आसवात कधी आठवात दाटून पहावे

दृश्य अदृश्य गोष्टी पडताळून पहावे
खरे किती खोटे किती हे जाणून पहावे

कुणाच्या मनात नाहीतर आठवात साचून पहावे
कधी मौनातून कधी पापण्यातून सांडून पहावे

स्वार्थ निस्वर्था पलीकडे कधीतरी देऊन पहावे
उगाचच त्यातलेच थोडेसे मागून पहावे

गर्दीतही कधीतरी अलिप्त राहून पहावे
क्षणभर कधीतरी अदृश्य होऊन पहावे

डोंगाराएवढ्या दुःखावर हसून पहावे
ओंजळभर प्रेमातही सुख मानून पहावे

कोमल .......................................................१/३/११