तो काल असाच बरसला ......

तो काल असाच बरसला ......

मनातल आभाळ
दाटून गेला ....

आठवणींच्या पानांना
भिजवून गेला ...

नकळत आसवांना
लपवून गेला ...

विचारांच्या धाग्यांना
गुंतवून गेला ...

ओंजळीतील स्वप्नांना
सांडून गेला ....

डोळ्यातले भाव
सांगून गेला ...

प्रीतीचे प्रतिबिंब
दाखवून गेला ....

तो अन हा वेडा पाऊस ....

कोमल .....................२४/७/१०

अपूर्ण मी

पूर्णत्वाचा शोध घेत
फिरत होते मी

अंधाऱ्या वाटेत
चाचपडत होते मी

नात्यांचा गुंता
सोडवत होते मी

विचारांची कोडी
उलगडत होते मी

स्वप्नांचे पंख
छाटत होते मी

मनाचा बांध पुन्हा
सावरत होते मी

हरवलेल्या वाटांना
शोधत होते मी

आठवणींचा धागा पुन्हा
सांधत होते मी

आयुष्याच्या वर्तुळात
स्वत्व शोधत होते मी

सारे मिळूनही हरवले
आहे काहीतरी मी

तरीही अपूर्ण आहे
तुझ्याशिवाय मी

कोमल ........................२३/७/१०

तो असाच येतो...

तो असाच येतो
अन अचानक कोसळतो
कोरड्या मनाला चिंब भिजवतो ...

तो असाच येतो
अन दाटून येतो
माझ्या आसवांना त्याच्यात लपवतो ...

तो असाच येतो
अन मनसोक्त भिजवतो
मनाची मरगळ दूर करतो ...

तो असाच येतो
अन कवेत घेतो
मला त्याच्या मिठीत सामावतो ...

तो असाच येतो अचानक ...
तोच तो पाउस अन त्याच्या आठवणी ....

कोमल .....................२२/७/१०

भास तुझा......

भास श्वासांचा
भास शब्दांचा
भास तुझा माझ्या
आठवणीत असण्याचा ....

भास प्रेमाचा
भास मैत्रीचा
भास तुझा माझ्या
विचारात असण्याचा ....

भास अंतराचा
भास स्पंदनाचा
भास तुझा माझ्या
मिठीत असण्याचा ....

भास वचनाचा
भास विश्वासाचा
भास तुझा माझ्या
प्रत्येक शब्दाला जागण्याचा....

भास निरागसतेचा
भास हळवेपणाचा
भास तुझा माझ्या
सोबत असण्याचा .....

कोमल ...........................१६/७/१०

मी न माझी राहिले......

वाटेतल्या अनंत अडचणींना तोंड मी देत गेले
काट्यांनी भरलेला रस्ता अनवाणीच तुडवत गेले
पण फुलांनी भरलेला मार्ग दुसर्यांसाठी सोडत गेले

वादळालाही थोपवेल अशीच भिंत उभारत गेले
जखमी हृदयाचे रक्ताळलेले घाव जपत गेले
पण दुसर्यांच्या दुःखाला हास्याचे मलम लावत गेले

माझ्या अश्रूंनी भरलेले डोळे मी नेहमीच लपवत गेले
ओंजळीत जपलेल्या आठवणींना अशीच सांडत गेले
पण दुसर्यांच्या आसवांना पुसायला नेहमीच पुढे गेले

आयुष्याच्या वाटेवर असे वळण अनेक आले
कधी सुखाचे तर कधी दुःखाचे क्षणही त्यात वाहून गेले
पण सगळ्यांनाच जपताना मात्र मी न माझी राहिले

कोमल .................................१६/७/१०

आठवण तुझी....

चांदण्यात लपलेली रात्र खुलावी जशी
तशीच उजळली आज आठवण तुझी

पावसात भिजलेली हिरवळ जशी
तशीच हळवी सख्या आठवण तुझी

दडलेल्या पानातून कळी उमलावी जशी
तशीच फुलते प्रिया आठवण तुझी

आभाळाच्या पडद्यावर चित्र रंगवावी जशी
तशीच खुलून येते सख्या आठवण तुझी

लाजणाऱ्या त्या चंद्रात उजळते रात्र जशी
तशीच लाजते प्रिया आठवण तुझी

मिटलेल्या पापण्यात लपती आसव जशी
तशीच भिजवते सख्या आठवण तुझी

कोमल ......................१३/७/१०

सांगू कशी तुला ....

मनातली तगमग सांगू कशी प्रिया ...
प्रीत हि खरी खुरी दाखवू कशी तुला .....

नयनातील आसव लपवू कशी प्रिया ....
हृदयाची स्पंदन ऐकवू कशी तुला ....

मौनाची भाषाही कधीतरी समजून घे प्रिया ...
अबोल प्रीत माझी कधी कळली नाही का तुला ....

दवासारखी माझी प्रीत क्षणिक नाही प्रिया ...
आयुष्यभराच्यासाथीच वचन आहे तुला ....

मिटलेल्या पापण्यांमध्ये तुझेच चित्र प्रिया ....
स्वप्नांमध्येही नित्य पाहते तुला....

पुरे हा आता रोजचा लपंडाव प्रिया ...
शब्दातल्या भावना अजून कळल्या नाहीत का तुला ....

सांग बरे आता कसे सावरू वेड्या मनाला प्रिया
मनातली तगमग आता सांगू कशी तुला ....

कोमल .............................१३/७/१०